მშვიდობით, „რუსულო რომანსო!“: ინტერვიუ კავიტა კრიშნანთან, ნაწილი 1

მარიამ პაიჭაძის თარგმანი

კავიტა კრიშნანი, ინდოელი ფემინისტი, მარქსისტი და რედაქტორი, განმარტავს, თუ რატომ უნდა იდგნენ საერთაშორისო განმათავისუფლებელი მოძრაობები უკრაინის გვერდით, რატომ უწყობს ხელს პუტინის მხარდაჭერა ულტრამემარჯვენე ჯგუფებს და როგორ გადავიაზროთ მემარცხენე პოლიტიკის გეოპოლიტიკური მიდგომა.

თქვენ ინდოეთის (მარქსისტულ-ლენინისტური) კომუნისტური პარტია (CPIML) უკრაინის ომის მიმართ მისი პოზიციის გამო დატოვეთ. რა განსხვავებაა თქვენს შეხედულებებში? რატომ მოხდა ეს სწორედ ამ დროს და არა უფრო ადრე?

სხვადასხვა საერთაშორისო კონფლიქტებთან მიმართებით CPIML-ის პოზიციებთან პრობლემა წლების განმავლობაში მქონდა. მივხვდი, რომ რაც ჩვენ თავის დროზე სირიის ომზე დავწერეთ, ძირითადად ორიენტირებული იყო აშშ-ს შესაძლო ინტერვენციაზე. ძალიან ცოტა იყო თქმული ასადის მთავრობის მიერ განხორციელებულ რეპრესიებსა და, მოგვიანებით, რუსეთის სამხედრო ინტერვენციაზე, მის რეალურ მასშტაბებსა და გავლენაზე. უნდა ვაღიარო, რომ ამის გაცნობიერებამდე თანდათან მივედი, რადგან თავდაპირველად ამ დამოკიდებულებას ვიზიარებდი. როდესაც ინტერნეტში მთელი მსოფლიოდან იმ ადამიანების სტატიებს კითხულობ, ვისაც ყოველთვის პატივს სცემდი, ფიქრობ, რომ მათ წინასწარი სამუშაო გასწიეს და შეისწავლეს საკითხი. გარკვეული დრო დამჭირდა იმის გასააზრებლად, რომ მოცემულ სურათში რაღაც რიგზე ვერ იყო. მადლობა მინდა გადავუხადო სირიელ ხალხს დიდ ბრიტანეთში, რომელმაც შეძლო ინტერნეტში თავისი პოზიცია გამოეთქვა და წამოეჩინა, რომ ისეთი კოალიციები, როგორიცაა მაგალითად „შეაჩერე ომი“ უბრალოდ არ აჟღერებდნენ სირიის ანტისაომარ ხმებს თავიანთ პლატფორმებზე. ეს გარდამტეხი მომენტი იყო და მას შემდეგ, ვცდილობ ამ საკითხის მიმართ ფხიზლად ვიყო.

უკრაინაში ომის დაწყებამდე, უკვე ვკითხულობდი რამდენიმე წიგნს უკრაინის ისტორიის შესახებ. რა თქმა უნდა, ეს ბევრად ადრეც უნდა დამეწყო. წავიკითხე სტალინის მმართველობის პერიოდის შესახებ და იმაზეც, თუ რას ნიშნავდა ეს სხვადასხვა ერებისთვის, განსაკუთრებით გლეხებისთვის, რადგან ეროვნული საკითხი განსაკუთრებით მწვავე აგრარულ რეგიონებში იყო. როდესაც უკრაინაში ომი იწყებოდა, CPIML-მა გამოაქვეყნა განცხადება, რომლის რედაქტირებაში მეც მივიღე მონაწილეობა. თავიდანვე ვთქვი, რომ ხაზი უნდა გაგვესვა, მოთხოვნისთვის რუსული ჯარები დაბრუნებოდნენ [ომამდელ] არსებულ საზღვარს და ჩემი ამხანაგებიც დამეთანხმდნენ. თუმცა, არაფორმალურ საუბრებში აღიარეს, რომ მათი რწმენით, ეს სიტუაცია მხოლოდ ამერიკის საომარი პროვოკაცია იყო და რუსეთი არ აპირებდა უკრაინაში შეჭრას. მახსოვს ვთქვი, რომ რუსეთი ერთხელ უკვე შეიჭრა უკრაინაში 2014 წელს და „რა გაფიქრებინებთ, რომ ის ახლაც არ არ გააკეთებს ამას, როცა პუტინი მუდმივად უარყოფს უკრაინის არსებობის უფლებას?“. პასუხად მივიღე, რომ ეს მხოლოდ რიტორიკა იყო და რეალური პრობლემა რუსეთის გარშემო ნატო-ს გაფართოება იყო და პუტინს ამ სახის რიტორიკული ესკალაციის გამოყენება მოუწია, ვინაიდან შიშობდა რომ შესაძლოა უკრაინა ნატოში გაწევრიანდეს. მეორე დღეს რუსეთი უკრაინაში შეიჭრა. მაშინვე ჩემს ამხანაგებს დავურეკე და ჩვენ კიდევ ერთი განცხადება გავავრცელეთ, რომელშიც, ერთი მხრივ, ვგმობდით ამ ინერვენციას და პუტინის მტკიცებას, რომ უკრაინა ლენინმა შექმნა, მეორე მხრივ კი, განვმარტავდით ნატო-ს როლს.

მე გამოვედი შემოთავაზებით გაგვემართა უკრაინაში შეჭრის საწინააღმდეგო საპროტესტო აქციები და პარტიამ მართლაც მოაწყო აქციები ინდოეთის სხვადასხვა რეგიონში. ჩვენ ერთადერთნი ვიყავით, ვინც ეს გააკეთა. სლოგანებში ვგმობდით რუსეთის შეჭრას უკრაინაში, ისევე როგორც აშშ-ს და ნატოს ჩართულობას. მაშინ ჯერ კიდევ ვფიქრობდი რომ სიტუაცია გამოსწორებადი იყო, რადგან ადამიანებს მეტი დრო სჭირდებოდათ იმ ფაქტების გასაგებად, რომლებიც შესაძლოა, გამორჩენოდათ. ის რაც იმედს მაძლევდა, იყო ის, რომ CPIML-ს პოზიცია ყოველთვის განსხვავდებოდა კომუნისტური პარტიის (CPI) და (მარქსისტული) კომუნისტური პარტიის (CPIM) არგუმენტებისგან. ეს ორი მთავარი მემარცხენე პარტიაა, რომელიც ცენტრალური ხელისუფლებაში იყო და ამჟამად, ფლობს ძალაუფლებას კერალაში. მათი პოზიცია ღიად პრორუსულია და სიტყვა „შეჭრასაც“ არ იყენებენ. იმასაც კი არ ამბობენ, რომ ეს არის კონფლიქტი რუსეთსა და უკრაინას შორის, უკრაინა საერთოდ ნახსენებიც იშვიათად არის ხოლმე. ისინი ამ კონფლიქტს უყურებენ, როგორც კონფლიქტს რუსეთსა და ნატოს შორის. დიდი ხნის განმავლობაში, ისინი რუსეთსა და ჩინეთს აშშ-ს ჰეგემონიის მოწინააღმდეგეებად ხედავდნენ და ამიტომ მათი მხარე დაიჭირეს. CPIML განსხვავებულია, ამიტომაც მეგონა, რომ ეს მხოლოდ ცოდნის საკითხი იყო.

თუმცა, მაშინ მივხვდი რომ ფაქტებისადმი უდიდესი წინააღმდეგობა არსებობდა. მაგალითად, წელს ჩვენს ყოველკვირეულ ჟურნალში გამოქვეყნდა სტატია, რომელსაც ძლიერ ვაპროტესტებდი. მისი თქმით, პუტინი უკრაინის ტერიტორიებზე მას შემდეგ შეიჭრა, რაც არჩეული პრეზიდენტი „გადააგდეს“; ამ სიტყვამ გამახსენდა აშშ-ს მიერ მხარდაჭერილი გადატრიალებები. ჩვენ ამას ვერაფრით ვიტყვით იმაზე, რაც ახლახან მოხდა შრი-ლანკაში – ხალხის აჯანყება კორუმპირებული პრეზიდენტის წინააღმდეგ. სტატიაში ასევე ნახსენები იყო 2014 წელს მაიდანის მოძრაობაში ნაცისტების არაპროპორციული რაოდენობაც. რა თქმა უნდა, ყველა ევროპულ ქვეყანას ჰყავს ულტრა-მემარჯვენე მოძრაობები, გასაგებია. თუმცა, იმის თქმა, რომ მაიდანი ფაშისტური იყო, მცდარია, ვინაიდან ის დაიწყო ავღანური წარმოშობის მუსლიმი ჟურნალისტის პოსტით ფეისბუქზე, რომელიც ხალხს გარეთ გამოსვლის შესახებ მოუწოდებდა, თანაც რუსულ ენაზე. შემდეგ, ჩემი პარტიის უფროს წევრებს შევხვდი და მითხრეს, რომ 2014 წლის ფაქტების გაცნობის საშუალება არ მისცემოდათ: „ყველა ვებგვერდი, რომელსაც ჩვენ ვენდობით, ამას ამბობს“. შევთავაზე, უკრაინული გვერდები გვეკითხა და თუ იმასაც არ ენდობოდნენ, წაეკითხათ რას ამბობდნენ უკრაინელი მემარცხენეები. გამუდმებით ვცდილობდი მათთვის გამეგზავნა თუ რას წერდნენ უკრაინელი მემარცხენეები, მაგალითად ღია წერილი ჩომსკისთვის, რომელშიც ცდილობდნენ აეხსნათ თუ სად შეცდა ის. ექვსი თვის განმავლობაში, ჩემს თავს ვებრძოდი და ვიტანჯებოდი.

  • ეს იმას ნიშნავს, რომ პარტია თქვენს წუხილზე არ რეაგირებდა?

ჩემი ჩარევის გამო CPIML-მა თავისი პოზიცია შეცვალა. მე დავწერე სტატია პუტინის ფაშისტურ პროექტზე, რომელსაც [ალექსანდრ] დუგინი აღწერს და როგორ მიესადაგება უკრაინაში შეჭრა ამ პროექტს. სტატია გამოქვეყნდა Liberation-ში (CPIML-ის ჟურნალში), მაგრამ პარტიამ ის არ წარმოაჩინა, როგორც თავისი პოზიცია. რამდენიმე უფროსმა წევრმა აღიარა, რომ პუტინი და დუგინი ფაშისტები არიან. CPIML-ის პოზიცია ამჟამად არის რომ „ჩვენ არ ვადანაშაულებთ ნატო-ს შეჭრაში და ვიმედოვნებთ, რომ უკრაინა თავისი სუვერენიტეტის დაცვაში წარმატებას მიაღწევს“, თუმცა ისინი მაინც ამტკიცებდნენ, რომ პარტია ვერ დაუჭერს მხარს უკრაინას, ისევე როგორც უჭერს ერაყს, ავღანეთსა და ვიეტნამს, რადგან ძალთა ბალანსი სრულიად განსხვავებულია და უკრაინას ყველა დასავლური ქვეყანა უმაგრებს ზურგს. მათ სურდათ შეეხსენებინათ რომ ამ ომიდან ყველაზე მეტ სარგებელს აშშ იღებდა, ხოლო სისხლის გაღება უკრაინასა და რუსეთს უწევდათ. რაზეც ჩემი პასუხი იყო, რომ „კი, რა თქმა უნდა, რუსი ჯარისკაცები სისხლისგან იცლებიან და ქვეყანა იტანჯება, მაგრამ ეს იმიტომ ხდება, რომ რუსული რეჟიმი აგრესორია და მას ამ სისხლდენის შეჩერება ნებისმიერ დროს შეუძლია“. რუსეთისა და უკრაინის გაიგივება არ შეიძლება. ომი უკრაინისთვის სიცოცხლისა და სიკვდილის საკითხია და თუ ის ბრძოლას შეწყვეტს, ასევე შეწყვეტს არსებობას როგორც ქვეყანა და ხალხი. ეს იქნება გენოციდი. როგორ შეიძლება იმის თქმა, რომ უკრაინელებს არ აქვთ ნატოდან და აშშ-დან იარაღის მიღების უფლება? მათ აქვთ უფლება მოითხოვონ იარაღი. ასევე არსებობდა აზრი, რომ უკრაინის [და არა ერაყისა და სირიის] მიმართ ამხელა სიმპათია განპირობებული იყო რასიზმით. დიახ, ასეცაა, და ნამდვილად უნდა აღვნიშნოთ, რომ სირიელი ხალხი ასევე იმსახურებდა იარაღსა და მხარდაჭერას. მეტიც, შეგვიძლია ვთქვათ, რომ დღეს უკრაინელები მაინც განიცდიან რასიზმს ევროპაშიც კი, იმის მიუხედავად, რომ თეთრკანიანები არიან.

ასევე ძალიან შეზღუდულად იყო გაანალიზებული პუტინის გამოსვლები და ის, თუ რას გულისხმობდა ის ამ ინტერვენციით. პარტია სიამოვნებით აანალიზებდა ნაწილს ლენინის შესახებ, მაგრამ არა სხვა მნიშვნელოვან ნაწილებს. არადა, ყოველი სტრიქონი შესწავლად ღირს, რათა გავიგოთ მისი ხედვა სამყაროზე და რა მესიჯს აძლევს იგი მსგავს ლიდერებსა და რეჟიმებს მთელ მსოფლიოში.

პარტია ასევე ძალიან უხერხულად გრძნობდა თავს, როდესაც სტალინზე, გენოციდზე, ჰოლოდომორსა და მასობრივ მკვლელობებზე ვსაუბრობდი. ისინი თავს სტალინის კრიტიკული პარტიად მოიაზრებდნენ, თუმცა თანხმდებოდნენ რომ მისი ქმედებების 70% კარგი იყო. ეს ადამიანს შეიძლება ეთქვა, თუნდაც 30 წლის წინ, მაგრამ დღევანდელ დღეს, როდესაც ამდენი საარქივო მასალა და კვლევა არსებობს, ეს უკვე მიუღებელია. მე ვსაუბრობდი რუსეთის უკრაინასთან ურთიერთობის კოლონიურ ხასიათსა და სტალინის მნიშვნელოვან წვლილზე ინდუსტრიალიზაციაში, რომელიც ვერ შედგებოდა რომ არა მარცვლეულისა და სხვა რესურსების ექსპროპრიაცია უკრაინიდან და სხვა კოლონიებიდან. ისინი არ იყვნენ მზად ამის მისაღებად და დამპირდნენ, რომ რაღაც მომენტში საკითხს შეისწავლიდნენ, მაგრამ აცხადებდნენ, რომ ეროვნული პრიორიტეტი არის ნარენდრა მოდის რეჟიმთან ბრძოლა. „რატომ ხარ შეპყრობილი უკრაინით და სტალინით? ამით ყურადღება გადაგაქვს დღევანდელი მდგომარეობიდან“. არ ვეთანხმებოდი, ვინაიდან ფაშიზმთან ბრძოლის საკითხი მაწუხებდა. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი, როგორც ჩანს, ხედავენ ნარენდრა მოდის სიახლოვეს ტრამპთან, ამასთანავე ვერ ხედავენ ტრამპსა და პუტინს შორის კავშირს, რომელიც მატერიალურია და არა მხოლოდ იდეოლოგიური.

ჩემი აზრით, უფრო უნდა ჩავღრმავებოდით ფაშისტების ჩრდილოვან ურთიერთობებს. რუსეთი თანამშრომლობას ჩინეთთან და ისრაელთან ცდილობს, მაშინ როდესაც ინდოეთი ასევე ცდილობს ჩინელებთან დაახლოებას. ოფიციალურად კი მოდის პარტიასა და ჩინეთს შორის კონფლიქტი არსებობს; ანტი-ჩინური რიტორიკაც იშვიათი არ არის. აშშ ნამდვილად იმედოვნებს ინდოეთის გამოყენებას ჩინეთის შესაკავებლად. CPIML ჩინეთის პარტიას მოძმე პოზიციიდან აკრიტიკებს, თითქოს ის სოციალისტური რეჟიმია, რომელმაც გზას გადაუხვია. მიუხედავად იმისა, რომ რეჟიმს არ აინტერესებს კომუნისტური იდეები; იგი ავტორიტარულია. ამ თვალსაზრისით, მოდიმ არაერთი მაგალითი აიღო ჩინეთისგან, განსაკუთრებით სი ძინპინის რეჟიმისგან და ინდოეთშიც არაერთი მსგავსი პრაქტიკა გამოიყენა, მათ შორის მუსლინი უმცირესობების წინააღმდეგ გამოყენებული სათვალთვალო ტექნოლოგია. ჩემს ამხანაგებს არ ესმოდათ ეს აზრი და მიიჩნევდნენ, რომ უბრალოდ ყველაფერი კამათში გადამაქვს. ამ საკითხებზე საჯაროდ წერა ამიკრძალეს და ასე მივედით განხეთქილების წერტილამდე

იმის მიუხედავად, რომ CPIML თავის განცხადებებში მხარს უჭერდა უკრაინას, ამ მხარდაჭერას ძირს უთხრიდა პუტინის პროპაგანდის მიერ გამოყენებული არგუმენტების აღიარება. ისინი, ამ ომის დასასრულებლად, ასევე ითხოვენ მოლაპარაკებებს, არგუმენტით რომ თუ რუსულენოვან რეგიონებს მეტი ავტონომია მიენიჭებოდა, პუტინი უკან დაიხევდა. თუმცა, მალევე პუტინმა ეს რეგიონები რუსეთის ნაწილად გამოაცხადა. როგორ შეიძლება ამ მოცემულობის მიღება? ფაშისტს შეუძლია რაც მოესურვება, ის გააკეთოს და ყველა თანხმობაშია ამასთან? რა სახის მოლაპარაკებებია ეს? მე არ მახსოვს რაიმე ტიპის მოლაპარაკებაზე საუბარი ჯორჯ ბუშთან, როდესაც ის ერაყსა და ავღანეთში შეიჭრა. როდესაც აშშ სხვა ქვეყნის ინტერვენციას ახდენს, ჩვენ მათი პროპაგანდის ყველა ელემენტს შევისწავლით და რასისტულ და ისლამოფობიურ გავლენას ვამხელთ. 2003 წელს ჟურნალ Liberation-ის რედაქტორი ვიყავი და მაშინ ეს ეროვნულ პრიორიტეტთან წინააღმდეგობაში არ მოდიოდა. ახლა პუტინი უკრაინას ბირთვული თავდასხმით ემუქრება, ხოცავს მშვიდობიან მოსახლეობას და რატომღაც ჩვენ ყველა ჩუმად ვართ ამაზე და მისი იდეოლოგიის საშიშროებაზე. იგი ციტირებს ღიად ფაშისტ ავტორებს, როგორიცაა ივან ილინი. ეს ძალიან მაწუხებს, ეს მიუღებელია.

-თქვენ აღნიშნეთ, რომ პუტინის მხარდაჭერა ნარენდრა მოდისა და ინდოეთის სახალხო პარტიის (BJP) ინტერესებს უწყობს ხელს. რატომ არის ასე?

თუ მოდის რეჟიმთან ბრძოლისას, საერთაშორისო ურთიერთობების მნიშვნელობას სწორად ვერ გავიაზრებთ, თუ ისე მოვიქცევით, თითქოს სამყარო ისეთივეა, როგორიც 20 წლის წინ იყო, დიდ შეცდომას დავუშვებთ, რაც გავლენას მოახდენს ეროვნულ ბრძოლებზე. ნათელია, რომ მოდი აღვივებს ურთიერთობებს აშშ-სთან და პირიქითაც. ამაში ყველა სახის საეჭვო ინტერესია ჩართული, როგორც ამერიკული იმპერიალიზმის, ისე მოდის ძალაუფლებრივი ძალების. ინდოელი მემარცხენეების საუკეთესო ნაწილი, რომელიც CPIML-ის მსგავსად, არ არის პუტინის თაყვანისმცემელი, მიიჩნევს რომ მოდი რუსეთთან და ჩინეთთან ურთიერთობებს მხოლოდ იმისთვის აძლიერებს, რომ ხელთ ჰქონდეს მეტი სავაჭრო ბერკეტი აშშ-სთან. თუმცა, ისინი უგულებელყოფენ ისეთ ფაქტებს, როგორიცაა პუტინის ბოლო გამოსვლა უკრაინის ტერიტორიების ანექსიის შესახებ. ის ხედავს მულტიპოლარულობას, როგორც გზას თავისი სუვერენიტეტის გასაძლიერებლად აშშ-ის უნიპოლარობისა და იმპერიალიზმის წინააღმდეგ. ამავე დროს, მან დასძინა, რომ ევროპასა და აშშ-ში ბევრი თანამოაზრე ანტიკოლონიურ მოძრაობაში უნიპოლარული ჰეგემონიის წინააღმდეგ იბრძვის. ამას უნდა დავაკვირდეთ და სტრიქონებს შორის დაფარული შინაარსები ამოვიკითხოთ.

პუტინი ამბობს, რომ იმ ქვეყნებში, სადაც მულტიკულტურალიზმი თავისთავად არსებულ მოცემულობად არის მიჩნეული, ხალხი იბრძვის ქვეყნისთვის, სადაც თეთრკანიანთა აღმატებულობა იქნება აღიარებული. კავშირი მის სიტყვებსა და სტივ ბენსონის, დონალდ ტრამპისა და მარინ ლე პენის სიტყვებს შორის მარტივი დასანახია… როდესაც ის მულტიპოლარულობაზე საუბრობს, ამბობს, რომ ქვეყნების უმეტესობას სურს განთავისუფლდეს ადამიანის უფლებათა დასავლური სტანდარტებისაგან. დავუშვათ, თქვენ ამბობთ, რომ არ შეიძლება ქვეყანაში შეჭრა, მშვიდობიანი მოსახლეობის ხოცვა-ჟლეტა ან უმცირესობების საკონცენტრაციო ბანაკებში გაგზავნა (როგორც ჩინეთში). ამ შემთხვევაში [პუტინის არგუმენტით], თქვენ ქვეყნების უმრავლესობას თავს ახვევთ დასავლურ ჰეგემონიურ მსოფლმხედველობას. 4 თებერვლის ერთობლივ განცხადებაში სი ძინპინმა და ვლადიმერ პუტინმა განაცხადეს, რომ დემოკრატიის დამყარებისას არ არსებობს ერთგვარი შაბლონი, „ერთი ზომა, რომელიც ყველას მოერგება“, და თითოეული ქვეყანა თავისუფალია თავის ინტერპრეტაციაში განმარტოს დემოკრატია.

ჩვენ შეგვძლია ეს განცხადებები შედავადოთ ნარენდრა მოდის მთავრობისას, მაგალითად, ამიტ შაჰისას [შინაგან საქმეთა მინისტრი, ინდოეთის სახალხო პარტიის ყოფილი პრეზიდენტი], რომელიც მოდის მარჯვენა ხელია და ბრალი ედებოდა პატიმართა მკვლელობებსა და სხვა დანაშაულებებში. ის ამბობს, რომ დასავლური სტანდარტები ინდოეთს არ ეხება; და ადამიანის უფლებებს უნდა ჰქონდეს ინდური მსოფლმხედველობა. ასე რომ, ისინი იზიარებენ მოსაზრებას, რომ ქვეყნებს, რომლებიც ისტორიულად იმპერიული ცივილიზაციები არიან, სჭირდებათ სამყაროს იმგვარი გადანაწილება, რათა შეეძლოთ კონტროლი და მართონ ისე, როგორც სურთ. როდესაც ადამიანი საუბრობს ადამიანის უფლებების დარღვევაზე ინდოეთში, მეურვეთა ძალადობაზე და ეთნიკური უმცირესობების მიმართ არასათანადო მოპყრობაზე კაშმირსა თუ ჩრდილო-აღმოსავლეთ რეგიონში, მაშინვე მიიჩნევა, რომ ეს ადამიანი დასავლეთის აგენტია. სწორედ ამიტომ არიან უფლებადამცველები ინდოეთში დაკავებულები ანტიტერორისტული კანონმდებლობის მიხედვით და შეფარდებული აქვთ პატიმრობა განუსაზღვრელი ვადით.

„როდესაც ადამიანი საუბრობს ინდოეთში ადამიანის უფლებების დარღვევაზე, მეურვეთა ძალადობაზე და ქაშმირში <…> ეროვნული უმცირესობების მიმართ არასათანადო მოპყრობაზე, მაშინვე მიიჩნევა, რომ ეს ადამიანი დასავლეთის აგენტია“.

დუგინსა და ინდოელ ფაშისტებს შორის ასევე იდეოლოგიური ურთიერთობაც არსებობს. დუგინი არაერთხელ ეწვია ინდოეთს. დუგინის გამომცემელმა Arktos Media-მ ასევე გამოაქვეყნა შრი დჰარმა პრავარტაკა აჩარიას წიგნი, რომელიც ამტკიცებს, რომ ინდუისტი ღმერთკაცია. ეს ადამიანი წერს, რომ რაშტრია სვაამსევაკ სანგჰი (RSS), რომელსაც პრემიერ მინისტრი მიეკუთვნება, უფრო მემარჯვენე პოზიციებს უნდა იჭერდეს, ვიდრე ახლა აქვს. მან დაწერა „დჰარმა მანიფესტი“, რომელშიც სიტყვა „დჰარმა“, მცდარად არის გამოყენებული ინდუიზმის უზენაესობის კონოტაციით. პირველ წინადადებაში ის მოუწოდებს სხვადასხვა ადამიანების განადგურებას მათი იდენტობისა და იდეოლოგიის მიხედვით.

2012 წელს, ჯერ კიდევ მოდის ხელისუფლებაში მოსვლამდე, დუგინი დელის ეწვია. მან თქვა, რომ ჩვენ უნდა შეგვექმნა სტრატეგიული ალიანსები, რათა არსებული წესრიგი დაგვემარცხებინა, რომელიც ადამიანის უფლებებზე, ანტიიერარქიასა და პოლიტკორექტულობაზეა დაფუძნებული (ინდოეთში ეს ნიშნავს ნებისმიერ წინააღმდეგობას კასტური სისტემის მიმართ). ეს არის, როგორც ის ამბობს, მხეცის სახე, ანტიქრისტე ან კალი-იუგა. ეს უკანასკნელი ინდურ მითოლოგიაში წარმოსახვითი ეპოქაა, რომელშიც ყველა იერარქია თავდაყირა დადგება. კალი-იუგა აღწერილია მაჰაბჰარატაში, როგორც სიტუაცია, როდესაც მმართველი კასტები მორჩილები ხდებიან და პირიქით. შეგიძლიათ შეადაროთ ეს პუტინის ნათქვამს, რომ დასავლელი ლიბერალები და უკრაინელები სატანისტები არიან, რადგან მხარს უჭერენ LGBTQ+ უფლებებს. ეს საუბარი ფაშისტურია.

სხვა ციტატაში, 2019 წელს, მოდის მეორედ გამარჯვების შემდეგ, დუგინი ამბობს: „ბოლო რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში, ჩვენ დავინახეთ იდენტობის საკითხის გარშემო ყურადღების შესამჩნევი ზრდა, ინდოეთის კულტურული, რელიგიური და გეოპოლიტიკური სიდიადის აღდგენის დაჟინებული მოთხოვნით. ეს ითარგმნა ნარენდრა მოდის საარჩევნო წარმატებაში.“ ის განაგრძობს ინდურ იდენტობაზე საუბარს და სინამდვილეში გულისხმობს ინდუისტების აღმატებულობაზე დაფუძნებულ იდენტობას: „ინდური იდენტობის საგრძნობი ზრდა, რომელიც ღირებულებათა სისტემაზეა დაფუძნებული, სრულიად შეუთავსებელია დასავლურ ლიბერალიზმთან <…> მულტიპოლუსიანი მსოფლიო წესრიგი, რომელიც ცივილიზაციათა პლურალიზმს ეფუძნება, ე.წ. „დასავლური ფასეულობების“ და დასავლური განვითარებისა და პროგრესის „უნივერსალურობის“ ცრუ პრეტენზიების წინააღმდეგ, ბევრად ერგება ინდოეთის შეხედულებას ტრადიციის საფუძველზე ქვეყნის აღორძინების შესახებ. <…> ამრიგად, მულტიპოლარულობა მხარს უჭერს ყოველი არადასავლური ცივილიზაციის თავის ცივილიზაციურ საფუძვლებთან დაბრუნებას და ლიბერალური დემოკრატიისა და ადამიანის უფლებათა იდეოლოგიის უარყოფას“. ეს არის მოდის შესახებ დაწერილი სტატიიდან. ჩემი კითხვა შემდეგნაირია: რატომ უნდა მოვმართოთ ჩვენი თავი ამ იდეებისკენ? ინდოელ მემარცხენეებს არ ჰქონიათ პრობლემა იმასთან, რომ ნორვეგიელი ტერორისტი ბრეივიკი დაკავშირებული იყო

ინდუიზმის აღმატებულობის იდეასთან, მაშინ რატომ არის ასეთი რთული იმის დანახვა, რომ დუგინი, პუტინი, მოდი, ბოლსონარო და სხვები იმავე ენას იყენებენ? მოდიმ არაერთხელ აღნიშნა, რომ ადამიანთა უფლებები დასავლური იდეა იყო; ტრადიციულ ინდურ კულტურაში, ადამიანის უფლებების მნიშვნელობა, სავარაუდოდ, განსხვავებულია.

ეს შეცდომაა – შეცდომაა უგულებელყო ნარენდრა მოდის მიერ იმ [გაეროს] რეზოლუციებისგან თავი შეკავება, რომლებიც ეხება როგორც რუსეთის შეჭრას უკრაინაში, ისე ჩინეთის მიერ უიღურების უფლებების დარღვევას. ის ამას მხოლოდ იმიტომ აკეთებს, რომ მუსლიმების მიმართ ინდოეთში იმავეს გაკეთება სურს და ასევე სურს, იგივე არგუმენტი გამოიყენოს, რასაც ჩინეთი იყენებს. მან იცის, რომ ჩინეთი მიანმარის გენოციდურ სამხედრო რეჟიმს აფინანსებს და ამასთან პრეტენზია არ აქვს. თქვენ უნდა შეეცადოთ გაიგოთ, რომ მიუხედავად იმისა, რომ მოდის რეჟიმს საერთო ინტერესები აქვს აშშ-სთან, მას ასევე აქვს საერთო ინტერესები გლობალურ ფაშისტებთანაც.

ტექსტის ორიგინალი ვერსია იხილეთ აქ:

https://posle.media/language/en/good-bye-russian-romance-talking-with-kavita-krishnan-part-1/

ასევე იხილეთ:
  • February 24, 2023
  • April 17, 2022
  • October 16, 2021

მშვიდობით, „რუსულო რომანსო!“: ინტერვიუ კავიტა კრიშნანთან, ნაწილი 1

მარიამ პაიჭაძის თარგმანი

კავიტა კრიშნანი, ინდოელი ფემინისტი, მარქსისტი და რედაქტორი, განმარტავს, თუ რატომ უნდა იდგნენ საერთაშორისო განმათავისუფლებელი მოძრაობები უკრაინის გვერდით, რატომ უწყობს ხელს პუტინის მხარდაჭერა ულტრამემარჯვენე ჯგუფებს და როგორ გადავიაზროთ მემარცხენე პოლიტიკის გეოპოლიტიკური მიდგომა.

თქვენ ინდოეთის (მარქსისტულ-ლენინისტური) კომუნისტური პარტია (CPIML) უკრაინის ომის მიმართ მისი პოზიციის გამო დატოვეთ. რა განსხვავებაა თქვენს შეხედულებებში? რატომ მოხდა ეს სწორედ ამ დროს და არა უფრო ადრე?

სხვადასხვა საერთაშორისო კონფლიქტებთან მიმართებით CPIML-ის პოზიციებთან პრობლემა წლების განმავლობაში მქონდა. მივხვდი, რომ რაც ჩვენ თავის დროზე სირიის ომზე დავწერეთ, ძირითადად ორიენტირებული იყო აშშ-ს შესაძლო ინტერვენციაზე. ძალიან ცოტა იყო თქმული ასადის მთავრობის მიერ განხორციელებულ რეპრესიებსა და, მოგვიანებით, რუსეთის სამხედრო ინტერვენციაზე, მის რეალურ მასშტაბებსა და გავლენაზე. უნდა ვაღიარო, რომ ამის გაცნობიერებამდე თანდათან მივედი, რადგან თავდაპირველად ამ დამოკიდებულებას ვიზიარებდი. როდესაც ინტერნეტში მთელი მსოფლიოდან იმ ადამიანების სტატიებს კითხულობ, ვისაც ყოველთვის პატივს სცემდი, ფიქრობ, რომ მათ წინასწარი სამუშაო გასწიეს და შეისწავლეს საკითხი. გარკვეული დრო დამჭირდა იმის გასააზრებლად, რომ მოცემულ სურათში რაღაც რიგზე ვერ იყო. მადლობა მინდა გადავუხადო სირიელ ხალხს დიდ ბრიტანეთში, რომელმაც შეძლო ინტერნეტში თავისი პოზიცია გამოეთქვა და წამოეჩინა, რომ ისეთი კოალიციები, როგორიცაა მაგალითად „შეაჩერე ომი“ უბრალოდ არ აჟღერებდნენ სირიის ანტისაომარ ხმებს თავიანთ პლატფორმებზე. ეს გარდამტეხი მომენტი იყო და მას შემდეგ, ვცდილობ ამ საკითხის მიმართ ფხიზლად ვიყო.

უკრაინაში ომის დაწყებამდე, უკვე ვკითხულობდი რამდენიმე წიგნს უკრაინის ისტორიის შესახებ. რა თქმა უნდა, ეს ბევრად ადრეც უნდა დამეწყო. წავიკითხე სტალინის მმართველობის პერიოდის შესახებ და იმაზეც, თუ რას ნიშნავდა ეს სხვადასხვა ერებისთვის, განსაკუთრებით გლეხებისთვის, რადგან ეროვნული საკითხი განსაკუთრებით მწვავე აგრარულ რეგიონებში იყო. როდესაც უკრაინაში ომი იწყებოდა, CPIML-მა გამოაქვეყნა განცხადება, რომლის რედაქტირებაში მეც მივიღე მონაწილეობა. თავიდანვე ვთქვი, რომ ხაზი უნდა გაგვესვა, მოთხოვნისთვის რუსული ჯარები დაბრუნებოდნენ [ომამდელ] არსებულ საზღვარს და ჩემი ამხანაგებიც დამეთანხმდნენ. თუმცა, არაფორმალურ საუბრებში აღიარეს, რომ მათი რწმენით, ეს სიტუაცია მხოლოდ ამერიკის საომარი პროვოკაცია იყო და რუსეთი არ აპირებდა უკრაინაში შეჭრას. მახსოვს ვთქვი, რომ რუსეთი ერთხელ უკვე შეიჭრა უკრაინაში 2014 წელს და „რა გაფიქრებინებთ, რომ ის ახლაც არ არ გააკეთებს ამას, როცა პუტინი მუდმივად უარყოფს უკრაინის არსებობის უფლებას?“. პასუხად მივიღე, რომ ეს მხოლოდ რიტორიკა იყო და რეალური პრობლემა რუსეთის გარშემო ნატო-ს გაფართოება იყო და პუტინს ამ სახის რიტორიკული ესკალაციის გამოყენება მოუწია, ვინაიდან შიშობდა რომ შესაძლოა უკრაინა ნატოში გაწევრიანდეს. მეორე დღეს რუსეთი უკრაინაში შეიჭრა. მაშინვე ჩემს ამხანაგებს დავურეკე და ჩვენ კიდევ ერთი განცხადება გავავრცელეთ, რომელშიც, ერთი მხრივ, ვგმობდით ამ ინერვენციას და პუტინის მტკიცებას, რომ უკრაინა ლენინმა შექმნა, მეორე მხრივ კი, განვმარტავდით ნატო-ს როლს.

მე გამოვედი შემოთავაზებით გაგვემართა უკრაინაში შეჭრის საწინააღმდეგო საპროტესტო აქციები და პარტიამ მართლაც მოაწყო აქციები ინდოეთის სხვადასხვა რეგიონში. ჩვენ ერთადერთნი ვიყავით, ვინც ეს გააკეთა. სლოგანებში ვგმობდით რუსეთის შეჭრას უკრაინაში, ისევე როგორც აშშ-ს და ნატოს ჩართულობას. მაშინ ჯერ კიდევ ვფიქრობდი რომ სიტუაცია გამოსწორებადი იყო, რადგან ადამიანებს მეტი დრო სჭირდებოდათ იმ ფაქტების გასაგებად, რომლებიც შესაძლოა, გამორჩენოდათ. ის რაც იმედს მაძლევდა, იყო ის, რომ CPIML-ს პოზიცია ყოველთვის განსხვავდებოდა კომუნისტური პარტიის (CPI) და (მარქსისტული) კომუნისტური პარტიის (CPIM) არგუმენტებისგან. ეს ორი მთავარი მემარცხენე პარტიაა, რომელიც ცენტრალური ხელისუფლებაში იყო და ამჟამად, ფლობს ძალაუფლებას კერალაში. მათი პოზიცია ღიად პრორუსულია და სიტყვა „შეჭრასაც“ არ იყენებენ. იმასაც კი არ ამბობენ, რომ ეს არის კონფლიქტი რუსეთსა და უკრაინას შორის, უკრაინა საერთოდ ნახსენებიც იშვიათად არის ხოლმე. ისინი ამ კონფლიქტს უყურებენ, როგორც კონფლიქტს რუსეთსა და ნატოს შორის. დიდი ხნის განმავლობაში, ისინი რუსეთსა და ჩინეთს აშშ-ს ჰეგემონიის მოწინააღმდეგეებად ხედავდნენ და ამიტომ მათი მხარე დაიჭირეს. CPIML განსხვავებულია, ამიტომაც მეგონა, რომ ეს მხოლოდ ცოდნის საკითხი იყო.

თუმცა, მაშინ მივხვდი რომ ფაქტებისადმი უდიდესი წინააღმდეგობა არსებობდა. მაგალითად, წელს ჩვენს ყოველკვირეულ ჟურნალში გამოქვეყნდა სტატია, რომელსაც ძლიერ ვაპროტესტებდი. მისი თქმით, პუტინი უკრაინის ტერიტორიებზე მას შემდეგ შეიჭრა, რაც არჩეული პრეზიდენტი „გადააგდეს“; ამ სიტყვამ გამახსენდა აშშ-ს მიერ მხარდაჭერილი გადატრიალებები. ჩვენ ამას ვერაფრით ვიტყვით იმაზე, რაც ახლახან მოხდა შრი-ლანკაში – ხალხის აჯანყება კორუმპირებული პრეზიდენტის წინააღმდეგ. სტატიაში ასევე ნახსენები იყო 2014 წელს მაიდანის მოძრაობაში ნაცისტების არაპროპორციული რაოდენობაც. რა თქმა უნდა, ყველა ევროპულ ქვეყანას ჰყავს ულტრა-მემარჯვენე მოძრაობები, გასაგებია. თუმცა, იმის თქმა, რომ მაიდანი ფაშისტური იყო, მცდარია, ვინაიდან ის დაიწყო ავღანური წარმოშობის მუსლიმი ჟურნალისტის პოსტით ფეისბუქზე, რომელიც ხალხს გარეთ გამოსვლის შესახებ მოუწოდებდა, თანაც რუსულ ენაზე. შემდეგ, ჩემი პარტიის უფროს წევრებს შევხვდი და მითხრეს, რომ 2014 წლის ფაქტების გაცნობის საშუალება არ მისცემოდათ: „ყველა ვებგვერდი, რომელსაც ჩვენ ვენდობით, ამას ამბობს“. შევთავაზე, უკრაინული გვერდები გვეკითხა და თუ იმასაც არ ენდობოდნენ, წაეკითხათ რას ამბობდნენ უკრაინელი მემარცხენეები. გამუდმებით ვცდილობდი მათთვის გამეგზავნა თუ რას წერდნენ უკრაინელი მემარცხენეები, მაგალითად ღია წერილი ჩომსკისთვის, რომელშიც ცდილობდნენ აეხსნათ თუ სად შეცდა ის. ექვსი თვის განმავლობაში, ჩემს თავს ვებრძოდი და ვიტანჯებოდი.

  • ეს იმას ნიშნავს, რომ პარტია თქვენს წუხილზე არ რეაგირებდა?

ჩემი ჩარევის გამო CPIML-მა თავისი პოზიცია შეცვალა. მე დავწერე სტატია პუტინის ფაშისტურ პროექტზე, რომელსაც [ალექსანდრ] დუგინი აღწერს და როგორ მიესადაგება უკრაინაში შეჭრა ამ პროექტს. სტატია გამოქვეყნდა Liberation-ში (CPIML-ის ჟურნალში), მაგრამ პარტიამ ის არ წარმოაჩინა, როგორც თავისი პოზიცია. რამდენიმე უფროსმა წევრმა აღიარა, რომ პუტინი და დუგინი ფაშისტები არიან. CPIML-ის პოზიცია ამჟამად არის რომ „ჩვენ არ ვადანაშაულებთ ნატო-ს შეჭრაში და ვიმედოვნებთ, რომ უკრაინა თავისი სუვერენიტეტის დაცვაში წარმატებას მიაღწევს“, თუმცა ისინი მაინც ამტკიცებდნენ, რომ პარტია ვერ დაუჭერს მხარს უკრაინას, ისევე როგორც უჭერს ერაყს, ავღანეთსა და ვიეტნამს, რადგან ძალთა ბალანსი სრულიად განსხვავებულია და უკრაინას ყველა დასავლური ქვეყანა უმაგრებს ზურგს. მათ სურდათ შეეხსენებინათ რომ ამ ომიდან ყველაზე მეტ სარგებელს აშშ იღებდა, ხოლო სისხლის გაღება უკრაინასა და რუსეთს უწევდათ. რაზეც ჩემი პასუხი იყო, რომ „კი, რა თქმა უნდა, რუსი ჯარისკაცები სისხლისგან იცლებიან და ქვეყანა იტანჯება, მაგრამ ეს იმიტომ ხდება, რომ რუსული რეჟიმი აგრესორია და მას ამ სისხლდენის შეჩერება ნებისმიერ დროს შეუძლია“. რუსეთისა და უკრაინის გაიგივება არ შეიძლება. ომი უკრაინისთვის სიცოცხლისა და სიკვდილის საკითხია და თუ ის ბრძოლას შეწყვეტს, ასევე შეწყვეტს არსებობას როგორც ქვეყანა და ხალხი. ეს იქნება გენოციდი. როგორ შეიძლება იმის თქმა, რომ უკრაინელებს არ აქვთ ნატოდან და აშშ-დან იარაღის მიღების უფლება? მათ აქვთ უფლება მოითხოვონ იარაღი. ასევე არსებობდა აზრი, რომ უკრაინის [და არა ერაყისა და სირიის] მიმართ ამხელა სიმპათია განპირობებული იყო რასიზმით. დიახ, ასეცაა, და ნამდვილად უნდა აღვნიშნოთ, რომ სირიელი ხალხი ასევე იმსახურებდა იარაღსა და მხარდაჭერას. მეტიც, შეგვიძლია ვთქვათ, რომ დღეს უკრაინელები მაინც განიცდიან რასიზმს ევროპაშიც კი, იმის მიუხედავად, რომ თეთრკანიანები არიან.

ასევე ძალიან შეზღუდულად იყო გაანალიზებული პუტინის გამოსვლები და ის, თუ რას გულისხმობდა ის ამ ინტერვენციით. პარტია სიამოვნებით აანალიზებდა ნაწილს ლენინის შესახებ, მაგრამ არა სხვა მნიშვნელოვან ნაწილებს. არადა, ყოველი სტრიქონი შესწავლად ღირს, რათა გავიგოთ მისი ხედვა სამყაროზე და რა მესიჯს აძლევს იგი მსგავს ლიდერებსა და რეჟიმებს მთელ მსოფლიოში.

პარტია ასევე ძალიან უხერხულად გრძნობდა თავს, როდესაც სტალინზე, გენოციდზე, ჰოლოდომორსა და მასობრივ მკვლელობებზე ვსაუბრობდი. ისინი თავს სტალინის კრიტიკული პარტიად მოიაზრებდნენ, თუმცა თანხმდებოდნენ რომ მისი ქმედებების 70% კარგი იყო. ეს ადამიანს შეიძლება ეთქვა, თუნდაც 30 წლის წინ, მაგრამ დღევანდელ დღეს, როდესაც ამდენი საარქივო მასალა და კვლევა არსებობს, ეს უკვე მიუღებელია. მე ვსაუბრობდი რუსეთის უკრაინასთან ურთიერთობის კოლონიურ ხასიათსა და სტალინის მნიშვნელოვან წვლილზე ინდუსტრიალიზაციაში, რომელიც ვერ შედგებოდა რომ არა მარცვლეულისა და სხვა რესურსების ექსპროპრიაცია უკრაინიდან და სხვა კოლონიებიდან. ისინი არ იყვნენ მზად ამის მისაღებად და დამპირდნენ, რომ რაღაც მომენტში საკითხს შეისწავლიდნენ, მაგრამ აცხადებდნენ, რომ ეროვნული პრიორიტეტი არის ნარენდრა მოდის რეჟიმთან ბრძოლა. „რატომ ხარ შეპყრობილი უკრაინით და სტალინით? ამით ყურადღება გადაგაქვს დღევანდელი მდგომარეობიდან“. არ ვეთანხმებოდი, ვინაიდან ფაშიზმთან ბრძოლის საკითხი მაწუხებდა. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი, როგორც ჩანს, ხედავენ ნარენდრა მოდის სიახლოვეს ტრამპთან, ამასთანავე ვერ ხედავენ ტრამპსა და პუტინს შორის კავშირს, რომელიც მატერიალურია და არა მხოლოდ იდეოლოგიური.

ჩემი აზრით, უფრო უნდა ჩავღრმავებოდით ფაშისტების ჩრდილოვან ურთიერთობებს. რუსეთი თანამშრომლობას ჩინეთთან და ისრაელთან ცდილობს, მაშინ როდესაც ინდოეთი ასევე ცდილობს ჩინელებთან დაახლოებას. ოფიციალურად კი მოდის პარტიასა და ჩინეთს შორის კონფლიქტი არსებობს; ანტი-ჩინური რიტორიკაც იშვიათი არ არის. აშშ ნამდვილად იმედოვნებს ინდოეთის გამოყენებას ჩინეთის შესაკავებლად. CPIML ჩინეთის პარტიას მოძმე პოზიციიდან აკრიტიკებს, თითქოს ის სოციალისტური რეჟიმია, რომელმაც გზას გადაუხვია. მიუხედავად იმისა, რომ რეჟიმს არ აინტერესებს კომუნისტური იდეები; იგი ავტორიტარულია. ამ თვალსაზრისით, მოდიმ არაერთი მაგალითი აიღო ჩინეთისგან, განსაკუთრებით სი ძინპინის რეჟიმისგან და ინდოეთშიც არაერთი მსგავსი პრაქტიკა გამოიყენა, მათ შორის მუსლინი უმცირესობების წინააღმდეგ გამოყენებული სათვალთვალო ტექნოლოგია. ჩემს ამხანაგებს არ ესმოდათ ეს აზრი და მიიჩნევდნენ, რომ უბრალოდ ყველაფერი კამათში გადამაქვს. ამ საკითხებზე საჯაროდ წერა ამიკრძალეს და ასე მივედით განხეთქილების წერტილამდე

იმის მიუხედავად, რომ CPIML თავის განცხადებებში მხარს უჭერდა უკრაინას, ამ მხარდაჭერას ძირს უთხრიდა პუტინის პროპაგანდის მიერ გამოყენებული არგუმენტების აღიარება. ისინი, ამ ომის დასასრულებლად, ასევე ითხოვენ მოლაპარაკებებს, არგუმენტით რომ თუ რუსულენოვან რეგიონებს მეტი ავტონომია მიენიჭებოდა, პუტინი უკან დაიხევდა. თუმცა, მალევე პუტინმა ეს რეგიონები რუსეთის ნაწილად გამოაცხადა. როგორ შეიძლება ამ მოცემულობის მიღება? ფაშისტს შეუძლია რაც მოესურვება, ის გააკეთოს და ყველა თანხმობაშია ამასთან? რა სახის მოლაპარაკებებია ეს? მე არ მახსოვს რაიმე ტიპის მოლაპარაკებაზე საუბარი ჯორჯ ბუშთან, როდესაც ის ერაყსა და ავღანეთში შეიჭრა. როდესაც აშშ სხვა ქვეყნის ინტერვენციას ახდენს, ჩვენ მათი პროპაგანდის ყველა ელემენტს შევისწავლით და რასისტულ და ისლამოფობიურ გავლენას ვამხელთ. 2003 წელს ჟურნალ Liberation-ის რედაქტორი ვიყავი და მაშინ ეს ეროვნულ პრიორიტეტთან წინააღმდეგობაში არ მოდიოდა. ახლა პუტინი უკრაინას ბირთვული თავდასხმით ემუქრება, ხოცავს მშვიდობიან მოსახლეობას და რატომღაც ჩვენ ყველა ჩუმად ვართ ამაზე და მისი იდეოლოგიის საშიშროებაზე. იგი ციტირებს ღიად ფაშისტ ავტორებს, როგორიცაა ივან ილინი. ეს ძალიან მაწუხებს, ეს მიუღებელია.

-თქვენ აღნიშნეთ, რომ პუტინის მხარდაჭერა ნარენდრა მოდისა და ინდოეთის სახალხო პარტიის (BJP) ინტერესებს უწყობს ხელს. რატომ არის ასე?

თუ მოდის რეჟიმთან ბრძოლისას, საერთაშორისო ურთიერთობების მნიშვნელობას სწორად ვერ გავიაზრებთ, თუ ისე მოვიქცევით, თითქოს სამყარო ისეთივეა, როგორიც 20 წლის წინ იყო, დიდ შეცდომას დავუშვებთ, რაც გავლენას მოახდენს ეროვნულ ბრძოლებზე. ნათელია, რომ მოდი აღვივებს ურთიერთობებს აშშ-სთან და პირიქითაც. ამაში ყველა სახის საეჭვო ინტერესია ჩართული, როგორც ამერიკული იმპერიალიზმის, ისე მოდის ძალაუფლებრივი ძალების. ინდოელი მემარცხენეების საუკეთესო ნაწილი, რომელიც CPIML-ის მსგავსად, არ არის პუტინის თაყვანისმცემელი, მიიჩნევს რომ მოდი რუსეთთან და ჩინეთთან ურთიერთობებს მხოლოდ იმისთვის აძლიერებს, რომ ხელთ ჰქონდეს მეტი სავაჭრო ბერკეტი აშშ-სთან. თუმცა, ისინი უგულებელყოფენ ისეთ ფაქტებს, როგორიცაა პუტინის ბოლო გამოსვლა უკრაინის ტერიტორიების ანექსიის შესახებ. ის ხედავს მულტიპოლარულობას, როგორც გზას თავისი სუვერენიტეტის გასაძლიერებლად აშშ-ის უნიპოლარობისა და იმპერიალიზმის წინააღმდეგ. ამავე დროს, მან დასძინა, რომ ევროპასა და აშშ-ში ბევრი თანამოაზრე ანტიკოლონიურ მოძრაობაში უნიპოლარული ჰეგემონიის წინააღმდეგ იბრძვის. ამას უნდა დავაკვირდეთ და სტრიქონებს შორის დაფარული შინაარსები ამოვიკითხოთ.

პუტინი ამბობს, რომ იმ ქვეყნებში, სადაც მულტიკულტურალიზმი თავისთავად არსებულ მოცემულობად არის მიჩნეული, ხალხი იბრძვის ქვეყნისთვის, სადაც თეთრკანიანთა აღმატებულობა იქნება აღიარებული. კავშირი მის სიტყვებსა და სტივ ბენსონის, დონალდ ტრამპისა და მარინ ლე პენის სიტყვებს შორის მარტივი დასანახია… როდესაც ის მულტიპოლარულობაზე საუბრობს, ამბობს, რომ ქვეყნების უმეტესობას სურს განთავისუფლდეს ადამიანის უფლებათა დასავლური სტანდარტებისაგან. დავუშვათ, თქვენ ამბობთ, რომ არ შეიძლება ქვეყანაში შეჭრა, მშვიდობიანი მოსახლეობის ხოცვა-ჟლეტა ან უმცირესობების საკონცენტრაციო ბანაკებში გაგზავნა (როგორც ჩინეთში). ამ შემთხვევაში [პუტინის არგუმენტით], თქვენ ქვეყნების უმრავლესობას თავს ახვევთ დასავლურ ჰეგემონიურ მსოფლმხედველობას. 4 თებერვლის ერთობლივ განცხადებაში სი ძინპინმა და ვლადიმერ პუტინმა განაცხადეს, რომ დემოკრატიის დამყარებისას არ არსებობს ერთგვარი შაბლონი, „ერთი ზომა, რომელიც ყველას მოერგება“, და თითოეული ქვეყანა თავისუფალია თავის ინტერპრეტაციაში განმარტოს დემოკრატია.

ჩვენ შეგვძლია ეს განცხადებები შედავადოთ ნარენდრა მოდის მთავრობისას, მაგალითად, ამიტ შაჰისას [შინაგან საქმეთა მინისტრი, ინდოეთის სახალხო პარტიის ყოფილი პრეზიდენტი], რომელიც მოდის მარჯვენა ხელია და ბრალი ედებოდა პატიმართა მკვლელობებსა და სხვა დანაშაულებებში. ის ამბობს, რომ დასავლური სტანდარტები ინდოეთს არ ეხება; და ადამიანის უფლებებს უნდა ჰქონდეს ინდური მსოფლმხედველობა. ასე რომ, ისინი იზიარებენ მოსაზრებას, რომ ქვეყნებს, რომლებიც ისტორიულად იმპერიული ცივილიზაციები არიან, სჭირდებათ სამყაროს იმგვარი გადანაწილება, რათა შეეძლოთ კონტროლი და მართონ ისე, როგორც სურთ. როდესაც ადამიანი საუბრობს ადამიანის უფლებების დარღვევაზე ინდოეთში, მეურვეთა ძალადობაზე და ეთნიკური უმცირესობების მიმართ არასათანადო მოპყრობაზე კაშმირსა თუ ჩრდილო-აღმოსავლეთ რეგიონში, მაშინვე მიიჩნევა, რომ ეს ადამიანი დასავლეთის აგენტია. სწორედ ამიტომ არიან უფლებადამცველები ინდოეთში დაკავებულები ანტიტერორისტული კანონმდებლობის მიხედვით და შეფარდებული აქვთ პატიმრობა განუსაზღვრელი ვადით.

„როდესაც ადამიანი საუბრობს ინდოეთში ადამიანის უფლებების დარღვევაზე, მეურვეთა ძალადობაზე და ქაშმირში <…> ეროვნული უმცირესობების მიმართ არასათანადო მოპყრობაზე, მაშინვე მიიჩნევა, რომ ეს ადამიანი დასავლეთის აგენტია“.

დუგინსა და ინდოელ ფაშისტებს შორის ასევე იდეოლოგიური ურთიერთობაც არსებობს. დუგინი არაერთხელ ეწვია ინდოეთს. დუგინის გამომცემელმა Arktos Media-მ ასევე გამოაქვეყნა შრი დჰარმა პრავარტაკა აჩარიას წიგნი, რომელიც ამტკიცებს, რომ ინდუისტი ღმერთკაცია. ეს ადამიანი წერს, რომ რაშტრია სვაამსევაკ სანგჰი (RSS), რომელსაც პრემიერ მინისტრი მიეკუთვნება, უფრო მემარჯვენე პოზიციებს უნდა იჭერდეს, ვიდრე ახლა აქვს. მან დაწერა „დჰარმა მანიფესტი“, რომელშიც სიტყვა „დჰარმა“, მცდარად არის გამოყენებული ინდუიზმის უზენაესობის კონოტაციით. პირველ წინადადებაში ის მოუწოდებს სხვადასხვა ადამიანების განადგურებას მათი იდენტობისა და იდეოლოგიის მიხედვით.

2012 წელს, ჯერ კიდევ მოდის ხელისუფლებაში მოსვლამდე, დუგინი დელის ეწვია. მან თქვა, რომ ჩვენ უნდა შეგვექმნა სტრატეგიული ალიანსები, რათა არსებული წესრიგი დაგვემარცხებინა, რომელიც ადამიანის უფლებებზე, ანტიიერარქიასა და პოლიტკორექტულობაზეა დაფუძნებული (ინდოეთში ეს ნიშნავს ნებისმიერ წინააღმდეგობას კასტური სისტემის მიმართ). ეს არის, როგორც ის ამბობს, მხეცის სახე, ანტიქრისტე ან კალი-იუგა. ეს უკანასკნელი ინდურ მითოლოგიაში წარმოსახვითი ეპოქაა, რომელშიც ყველა იერარქია თავდაყირა დადგება. კალი-იუგა აღწერილია მაჰაბჰარატაში, როგორც სიტუაცია, როდესაც მმართველი კასტები მორჩილები ხდებიან და პირიქით. შეგიძლიათ შეადაროთ ეს პუტინის ნათქვამს, რომ დასავლელი ლიბერალები და უკრაინელები სატანისტები არიან, რადგან მხარს უჭერენ LGBTQ+ უფლებებს. ეს საუბარი ფაშისტურია.

სხვა ციტატაში, 2019 წელს, მოდის მეორედ გამარჯვების შემდეგ, დუგინი ამბობს: „ბოლო რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში, ჩვენ დავინახეთ იდენტობის საკითხის გარშემო ყურადღების შესამჩნევი ზრდა, ინდოეთის კულტურული, რელიგიური და გეოპოლიტიკური სიდიადის აღდგენის დაჟინებული მოთხოვნით. ეს ითარგმნა ნარენდრა მოდის საარჩევნო წარმატებაში.“ ის განაგრძობს ინდურ იდენტობაზე საუბარს და სინამდვილეში გულისხმობს ინდუისტების აღმატებულობაზე დაფუძნებულ იდენტობას: „ინდური იდენტობის საგრძნობი ზრდა, რომელიც ღირებულებათა სისტემაზეა დაფუძნებული, სრულიად შეუთავსებელია დასავლურ ლიბერალიზმთან <…> მულტიპოლუსიანი მსოფლიო წესრიგი, რომელიც ცივილიზაციათა პლურალიზმს ეფუძნება, ე.წ. „დასავლური ფასეულობების“ და დასავლური განვითარებისა და პროგრესის „უნივერსალურობის“ ცრუ პრეტენზიების წინააღმდეგ, ბევრად ერგება ინდოეთის შეხედულებას ტრადიციის საფუძველზე ქვეყნის აღორძინების შესახებ. <…> ამრიგად, მულტიპოლარულობა მხარს უჭერს ყოველი არადასავლური ცივილიზაციის თავის ცივილიზაციურ საფუძვლებთან დაბრუნებას და ლიბერალური დემოკრატიისა და ადამიანის უფლებათა იდეოლოგიის უარყოფას“. ეს არის მოდის შესახებ დაწერილი სტატიიდან. ჩემი კითხვა შემდეგნაირია: რატომ უნდა მოვმართოთ ჩვენი თავი ამ იდეებისკენ? ინდოელ მემარცხენეებს არ ჰქონიათ პრობლემა იმასთან, რომ ნორვეგიელი ტერორისტი ბრეივიკი დაკავშირებული იყო

ინდუიზმის აღმატებულობის იდეასთან, მაშინ რატომ არის ასეთი რთული იმის დანახვა, რომ დუგინი, პუტინი, მოდი, ბოლსონარო და სხვები იმავე ენას იყენებენ? მოდიმ არაერთხელ აღნიშნა, რომ ადამიანთა უფლებები დასავლური იდეა იყო; ტრადიციულ ინდურ კულტურაში, ადამიანის უფლებების მნიშვნელობა, სავარაუდოდ, განსხვავებულია.

ეს შეცდომაა – შეცდომაა უგულებელყო ნარენდრა მოდის მიერ იმ [გაეროს] რეზოლუციებისგან თავი შეკავება, რომლებიც ეხება როგორც რუსეთის შეჭრას უკრაინაში, ისე ჩინეთის მიერ უიღურების უფლებების დარღვევას. ის ამას მხოლოდ იმიტომ აკეთებს, რომ მუსლიმების მიმართ ინდოეთში იმავეს გაკეთება სურს და ასევე სურს, იგივე არგუმენტი გამოიყენოს, რასაც ჩინეთი იყენებს. მან იცის, რომ ჩინეთი მიანმარის გენოციდურ სამხედრო რეჟიმს აფინანსებს და ამასთან პრეტენზია არ აქვს. თქვენ უნდა შეეცადოთ გაიგოთ, რომ მიუხედავად იმისა, რომ მოდის რეჟიმს საერთო ინტერესები აქვს აშშ-სთან, მას ასევე აქვს საერთო ინტერესები გლობალურ ფაშისტებთანაც.

ტექსტის ორიგინალი ვერსია იხილეთ აქ:

https://posle.media/language/en/good-bye-russian-romance-talking-with-kavita-krishnan-part-1/

გაზიარება